Wanneer mensen uit mijn omgeving horen, dat ik al een paar jaar als vrijwilliger op de manege kom, hoor ik altijd: Wat góed van je! U weet wel, met zo'n enorme uithaal op , goed' . Vrijwilligerswerk is immers iets voor als je stokoud bent? Niet dus!

Zaterdagmiddag 3 december

Als ik binnenkom in De Deel, word ik verwelkomd door Debby, die me prachtige foto's laat zien van haarzelf als hofdame. Ze is hofdame geweest van haar vriendin, die een dag prinses was. Beide dames zien er prachtig uit in schitterende jurken.
Mijn eerste rit met het huifbed is met Martin. Het is altijd supergezellig met Martin en zijn moeder op het huifbed. Hij vertelt altijd geweldige verhalen. Ook nu geeft hij als een ware reporter een levendig verslag van een hockeywedstrijd.
Ondertussen is Denise de manege bak binnengekomen met op haar schoot een hele stapel banketletters. Ik krijg er ook eentje van haar. Heerlijk.
Mijn volgende ritje is met Paul. Ik geniet als ik naar het fascinerende gesprek luister tussen Paul en zijn moeder. Die twee begrijpen elkaar zonder woorden. Het is een heel gesprek over raceauto's.
Dan komt Martin mijn huifbed op. Martin, die me zo aan mijn jongste broer doet denken. Ik wacht altijd de hele rit vol spanning of ik nog een glimlach van hem krijg...
Die rit staat er één huifbed stil. Monique, schiet het door me heen. Dit was het ritje van Monique, die pas is overleden. En ik mis haar.
Aan het eind van de rit geeft Martin me toch nog zijn glimlach. Die begint altijd heel aarzelend bij zijn ogen, en gaat dan zo door tot zijn hele gezicht lacht. Geweldig. En ik weet dan dat die lach me nog wel even bijblijft.
Als laatste die middag rijdt Iet je. Vol vertrouwen ligt ze overdwars op de brede paardenruggen. Het eerste rondje geniet ze gelijk al met volle teugen, en lacht me vriendelijk toe. Dan valt ze in slaap. Op het andere bed ligt haar broer Rik te genieten, en hun broertje Brent rent in de kantine achter de kat Joy aan. Hoe kan je een weekend beter beginnen?

Als ik die zondagmorgen een extra groot stuk van Denises banketletter afsnijd en met een enorme bak thee op de bank ga zitten, bedenk ik me: Het weekend beginnen met een zaterdagmiddag op de manege. Beter kan toch niet? Mensen, bedankt. Het was weer gewoon zo' n bijzondere zaterdagmiddag. Ik kan er weer even tegen!

Margreet Spierenburg

In een andere omgeving.

Wij hebben twee ernstig meervoudig gehandicapte dochters, Charèl en Merlin, en een gezonde zoon, Leon.

In verband met de zorg voor Charèl en Merlin gingen we al jaren niet meer naar het buitenland op vakantie, maar bleven met de vakanties in Nederland, dichtbij ònze meiden', die tijdens onze vakantie werden verzorgd in een gezinsvervangend tehuis. Met name Merlin was erg zwak en het was niet verantwoord ver van huis te gaan.

Op 16 december 1998 is Merlin overleden. We wisten niet wat ons overkwam. `t Liefst zouden we in een hoekje kruipen om er vervolgens nooit meer uit te komen, maar dat zat er voor ons niet in. We hadden de handen vol aan de zorg voor elkaar, de zorg voor Charèl en Leon.

Na de eerste zware maanden, besluiten we met Leon op vakantie te gaan naar Frankrijk. Mijn zus zal het graf van Merlin verzorgen, Charèl kan logeren in het gezinsvervangend tehuis en voor het geval dat..., kiezen we een camping dicht bij de snelweg.
ln een prachtige omgeving op een rustige camping gaan we proberen wat tot rust te komen. De eerste avond van de vakantie maak ik op de fiets een verkenningsrondje op de camping en kom in een park terecht. In de verte zie ik een paar jongens die naar me roepen. Ik hoor het niet helemaal goed maar het gaat over dochters, dat hoor ik wel.

Ik denk aan mijn eigen dochters en het lijkt me beter om door te fietsen en maar niet te reageren. De jongens zien dat ik niet reageer en beginnen opnieuw te roepen: "Hé meneer, heb je nog mooie dochters"! Nou hoor ik het goed en bedenk wat ik eigenlijk zou moeten antwoorden. Als ik een eerlijk antwoord zou geven, zou ik waarschijnlijk de lollige bui van de jongens verpesten. Daar schiet niemand iets mee op. Ik reageer naar de jongens met een vriendelijk knikje en fiets door. Maar de jongens nemen er geen genoegen mee en doen nogmaals een poging: "Hé meneer, doe niet zo flauw, heb je nog mooie dochters voor ons?"

Op dat moment besluit ik toch maar te stoppen en de jongens mijn verhaal te vertellen van onze mooie dochters. Ik vraag of ze echt willen weten of ik mooie dochters heb, omdat ik verwacht dat ze mijn verhaal niet leuk zullen vinden. Maar ze willen het echt weten en gaan er eens goed voor zitten. Ik vertel ze dat onze twee dochters ernstig meervoudig gehandicapt zijn. Op hun verzoek leg ik in het kort uit wat dat is en ze beginnen bedenkelijk te kijken. Ik vertel trots hoe mooi Merlin was, maar dat ze door de gevolgen van haar handicap een halfjaar geleden is overleden. Ook vertel ik over Charèl. Een prachtige meid, maar helaas niet te verzorgen op een camping. Twee hartstikke mooie dochters, maar waarschijnlijk niet wat ze zoeken.

De jongens bevestigen mijn conclusie. Eén van de jongens vraagt zich af of ik het er niet moeilijk mee heb, omdat ik ondanks alles toch ga kamperen in Frankrijk. Ik vertel dat het best moeilijk is, maar zeg erbij dat we het voor ons gevoel gewoon moeten. We hebben ook Leon, die we in de vakantie eens extra aandacht kunnen geven en waarvan we zó kunnen genieten. We zijn ouders van een gezond kind, een ernstig meervoudig gehandicapt kind en een overleden kind. Dan moet je proberen de aandacht en energie zo goed mogelijk te verdelen.

Ze zeggen te begrijpen wat ik bedoel, spreken hun bewondering voor ons uit en bedanken me voor het gesprek. Graag gedaan!
Ik fiets terug en als ik omkijk zie ik de beteuterde gezichten van de jongens. Heb ik er wel goed aan gedaan of was het beter geweest gewoon niets te zeggen? Niets te zeggen over onze angst, zorgen en verdriet? Gewoon maar doen alsof er niets aan de hand is, meedoen aan de beeldvorming van een ideaal gezin en daarmee eigenlijk het bestaan van mijn dochters ontkennen? Ik dacht het niet!
Het is het verhaal van een trotse vader over z'n mooie dochters. Mijn mooie dochters. Mijn verhaal! Ik fiets terug en voel me min of meer wat opgelucht. Bedankt jongens, het heeft me goed gedaan!

Nu gaan we alweer een paar jaar naar het buitenland op vakantie. Op zoek naar mooie, rustige plekjes in de natuur. Op die plaatsen zijn we voor ons gevoel namelijk het dichtst bij Merlin en dan voelen we ons goed. Afgelopen jaar waren we in de bergen waar we een mooie foto hebben gemaakt van besneeuwde bergtoppen. Van deze foto hebben we een herdenkingskaart gemaakt met een gedicht erop voor familie en vrienden. Zo hopen we ook de komende vakantie mooie plekjes te vinden waar we ons zo dicht bij Merlin voelen. Wellicht weer een foto voor de jaarlijkse herdenkingskaart met een gedicht over onze gevoelens, in een andere omgeving!

Jan van `t Veer

Wij, kinderen en begeleidsters van kinderdagcentrum De Boemerang uit Hilversum, zijn dit jaar op kamp geweest naar de Manege zonder Drempels.

Iedereen had er veel zin in en de maandagmiddag kwamen we bepakt en bezakt aan.
We werden meteen vriendelijk ontvangen met koffie en thee. Toen we de woonkamer binnenkwamen, keken we onze ogen uit. Het was een grote ruimte met verwarmde waterbedden, een ballenbad, een schommel, een bubbelbuis en nog veel meer! AI snel hadden de kinderen allemaal een favoriet plekje gevonden en ze hebben zich geen moment verveeld.

Op de dinsdagochtend hebben we een uitje in de buurt gemaakt, naar het kijk- en luistermuseum. Daar lieten ze verschillende geluiden horen van draaiorgels en piano's: hoe harder hoe beter!
Op de dinsdagmiddag gingen we paardrijden. Op onze groep zijn zowel lopende als niet-lopende kinderen, maar paardrijden op deze mannier was echt super voor iedereen! Voor sommigen was het in het begin best een beetje spannend, maar al gauw durfden ze het allemaal aan om relaxed op het paard te liggen. AI met al een vermoeiend dagje dus.

Op woensdag kwam onze muziektherapeute langs. Eerst zijn we een stuk gaan wandelen en hebben we de paarden een snoepje gegeven. 's Middags hebben we muziek gemaakt en met z'n allen uit volle borst gezongen. Dat was reuze gezellig!

Donderdag hebben we met z'n allen aan de grote tafel met scheerschuim gespeeld. We zaten helemaal onder en hebben daarna lekker lang gebadderd.
's Middags gingen we voor de tweede keer paardrijden. Je kon merken dat iedereen al een keertje op de paarden was geweest. Ze konden bijna niet wachten tot ze aan de beurt waren.

Op vrijdag was het jammer genoeg al weer tijd om naar huis te gaan. De kinderen werden door hun ouders opgehaald. De week is omgevlogen, we hebben echt vakantie gehad. We komen graag nog eens terug!

Groetjes,

De groep Roodkapje
Kinderdagcentrum, De Boemerang
Hilversum