Het leven op de manege gaat zo zijn gang, en dat wil zeggen dat er af en toe nieuw bloed binnenkomt. Zowel wat menselijke, als wat dierlijke werknemers betreft. De manege beschikt nu over vier spannen die beurtelings werken, één Tinker-in-opleiding (Muis) en sinds een aantal maanden is daar het span Haflingers Toy en Happy bijgekomen.

Deze Haflingers (een Oostenrijks ras) willen we nu graag eens aan u voorstellen. Het zijn twee schoonheden, die op het eerste gezicht erg moeilijk uit elkaar zijn te houden, maar na enige tijd blijken ze zowel qua uiterlijk als qua innerlijk nogal wat te verschillen!

Happy & Toy, ieder in hun eigen 'appartement'

Happy ging bij haar vorige eigenaar door het leven met de toen terechte, maar niet erg vleiende naam Dikkerdje. Daar het streven al direct was haar minstens 75 kilo (!) te laten afvallen werd haar naam dus veranderd in het veel vrolijker 'Happy'. Dat is ze namelijk een groot deel van de tijd. Samen met haar boezemvriendin Toy was ze al beleerd in het tweespan, maar toch bleek Happy wat minder te kunnen dan haar vriendin. Ook wil ze nog wel eens denken dat ze een tank is die overal dwars doorheen kan, in plaats van netjes te stoppen als dat van haar gevraagd wordt, of er omheen te gaan.
Naomi rijdt haar onder het zadel, wat al steeds beter gaat en waar ze op die manier ook respect leert.

Toy kan dus zoals gezegd wat meer, en is ook goed verkeersmak. Alhoewel ze dus heel braaf is, heeft ze het toch gepresteerd om bij een burenruzie met Banjer (één van de Tinkers) de gloednieuw geplaatste wand tussen hun stallen behoorlijk scheef te trappen. Dat leverde Banjer een stallenruil op waar hij ongetwijfeld blij mee is; hij ruilde met Yentl en kreeg zo de mooiste stal van de hele manege omdat die naar twee kanten uitzicht biedt!

Ze zijn zozeer aan elkaar verknocht, dat als er maar met één van de twee iets gedaan wordt en de ander op stal moet blijven er smartelijk wordt gehinnikt naar elkaar.

Zoals u misschien kunt begrijpen is het best veel werk, en vooral heel zorgvuldig werk, om de pony's zo te beleren dat ze door en door vertrouwd worden met het huifbed rijden. Gemiddeld staat er een jaar voor om een span 'aan het werk' te krijgen, en daar worden allerlei methoden voor gebruikt.

Toy en Happy worden dus niet alleen onder het zadel gereden, maar ook voor de marathonwagen. Dit wordt voornamelijk gedaan door Edwin, geholpen door Jaap (??). Edwin heeft dit jaar zijn vierspan 'rijbewijs' gehaald, en Jaap rijdt op hoog niveau tandem met zijn paarden. Toy en Happy waren de marathonwagen al wel gewend, maar dan met oogkleppen. En die gebruiken we niet op de manege. Inmiddels zijn ze al zover dat ze met de marathonwagen ook de weg op zijn geweest, en dat ging prima. De volgende stap is om ze eens voor de huifkar te zetten, die er immers ook nog is. Een derde heel belangrijke methode is het zogenaamde 'grondwerk'. Voor de leek ziet het er een beetje uit als spelen voor zowel man als paard; en dat is het eigenlijk ook.

Een volgende keer zullen we hier eens uitgebreid op ingaan, want het is werkelijk interessant hoe het werkt en wat voor heilzaam effect het heeft op de relatie tussen paard en mens. Pas als ze dit traject met goed gevolg hebben afgelegd zullen ze eens voorzichtig onder een huifbed worden gezet. En bij alles wat ze doen geldt; stoppen zodra het goed gaat, en niet wachten of het misschien nog even iets langer …..